The ‘Authenticity’ Crisis of AI-Generated Content: Meaning, Identity and Trust in the Digital Age

Emine Aytaç AKTÜRK

  • Emine Aytaç AKTÜRK: Necmettin Erbakan UNİVERSİTESİ
  • Year : 2026
  • Vol : 4
  • Issue : 1
  •  Page : 26-35
This study comprehensively examines the issue of authenticity triggered by the integration of artificial intelligence systems into content production, addressing its philosophical, sociological, epistemological and cultural dimensions. The central argument is as follows: the concept of authenticity has historically been grounded in human experience, subjective intention and bodily existence; artificial intelligence outputs cannot be subsumed within this definition. However, this does not imply that such outputs are worthless; on the contrary, it necessitates a rethinking of the ‘authenticity’ category itself. The study discusses this issue through the lenses of education, digital identity, epistemic trust and digital content production, highlighting how technologies such as deepfakes challenge perceptions of reality and drawing attention to the inadequacy of existing conceptual frameworks. Two alternative frameworks are evaluated: process-oriented authenticity and a human-AI collaboration model. Ultimately, the issue is positioned not merely as a matter of technology policy, but as a profound cultural and ethical problem concerning how humans understand themselves and others.
Cite this Article As : Aktürk, E. A. (2026). The ‘authenticity’ crisis of aı-generated content: meaning, ıdentity and trust in the digital age. Edutech Research, 4(1), 26-35. https://doi.org/10.69991/EduRes.2026.8

Download Citation: Endnote/Zotero/Mendeley (RIS) RIS File

Download Citation: BibTeX BibTeX File

Conflict of interest : The authors declare that they have no conflict of interest.
This article is published under the CC BY-NC 4.0 license.
Edutech Research
2026, Vol. 4 (1)
E-ISSN: 3023-6665
Received : , Accepted : , Published Online :

References

  1. Arslan, K. (2020). Eğitimde Yapay Zeka ve Uygulamaları Artificial Intelligence and Applicatıons in Education. Batı Anadolu Eğitim Bilimleri Dergisi, (11(1)), 71-88.
  2. Aytekin, Ç., & Kılıç, M. C. (2022). Popüler Medya Türü Olarak Dijital Metin İçeriği Üretimi: Çok Sayıda Alkış Alan Makalelerin Anatomisi. (2), 113-130. https://dergipark.org.tr/en/pub/ejnm/article/1094430
  3. Bilge, Y., Bilge, Y., & Şenel, F. (2025). Epistemik Güven, Güvensizlik ve Saflık Ölçeği Türkçe Formunun Psikometrik Özelliklerinin Yetişkinlerde İncelenmesi. Yaşam Becerileri Psikoloji Dergisi, 9(1), 61-82. https://doi.org/10.31461/ybpd.1690637
  4. Çankal, S. (2024). Dijital Platformlarda Kimlik İnşası ve Sunumu: Z Kuşağı Üyeleri Üzerine Bir Araştırma. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (61), 325-342. https://doi.org/10.30794/pausbed.1430273
  5. Çelik, M. E. (2018). Türkçenin Yabancı Dil Olarak Öğretiminde Otantiklik ve Otantik Materyallerden Yararlanma. 21. Yüzyılda Eğitim ve Toplum, 7(21), 791-806. https://dergipark.org.tr/en/pub/egitimvetoplum/article/534007
  6. Çiltaş, E., & İlhan, V. (2023). DİJİTAL MEDYADA İÇERİK ÜRETİM SÜREÇLERİNE YÖNELİK BİR BAKIŞ. Türkiye Medya Akademisi Dergisi, 3(6), 429-464. https://doi.org/10.5281/zenodo.8378782
  7. Elitaş, T. (2022). Dijital Manipülasyon ‘Deepfake’ Teknolojisi ve Olmayanın İnandırıcılığı. (49), 113-128. https://dergipark.org.tr/en/pub/hmkusbed/article/1072624
  8. İlhan, T., & Özdemir, Y. (2013). Otantiklik Ölçeğinin Türkçe’ye Uyarlanması: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Turkish Psychological Counseling and Guidance Journal, 4(40), 142-153. https://doi.org/10.17066/pdrd.09169
  9. İşler, B., & Kılıç, M. (2021). EĞİTİMDE YAPAY ZEKÂ KULLANIMI VE GELİŞİMİ. Yeni Medya Elektronik Dergisi, 5(1), 1-11. https://dergipark.org.tr/en/pub/ejnm/article/738221
  10. Karahan, Ç., & Tüfekçi, A. (2020). Blokzincir Teknolojisinin Dijital Kimlik Yönetiminde Kullanımı: Bir Sistematik Haritalama Çalışması. Politeknik Dergisi, 23(2), 483-496. https://doi.org/10.2339/politeknik.654503
  11. Kavut, S. (2020). Kimliğin Dönüşümü: Dijital Kimlikler. https://dergipark.org.tr/en/pub/josc/article/691445
  12. Kurtulmuş, F. (2023). Bilimde Değerlerin Rolü Işığında Bilime Güven. Felsefe Arkivi, (58), 1-21. https://doi.org/10.26650/arcp.1288215
  13. Özdemir, N. (2025). Bilgi, Güven ve Toplum: Bilim İletişiminin Kavramsal ve Tarihsel Bir İncelemesi. FSM İlmî Araştırmalar İnsan ve Toplum Bilimleri Dergisi, (26).
  14. Özkeçeci, Z. (2024). Dijitalleşmeyi Tartışmak. Çizgi Kitabevi.
  15. Yıldırım, B. A., & Yılmaz, A. E. (2024). Kendi Olmanın Kendine Has Tarihçesi: Otantiklik Kavramının Kuramlar, Alanyazın Bulguları ve Psikoterapide İlerleyiş Süreci Çerçevesinde Gözden Geçirilmesi. AYNA Klinik Psikoloji Dergisi, 11(2), 250-270. https://doi.org/10.31682/ayna.1405475
  16. Yılmaz, A. (2022). Yapay Zeka. https://books.google.com.tr/books?hl=tr&lr=&id=JsoqEAAAQBAJ&oi=fnd&pg=PA1&dq=yapay+zeka&ots=8L-TXUbLB_&sig=k5wu0bGKfD16FIUds5jyLfr1ffs&redir_esc=y#v=onepage&q=yapay%20zeka&f=false