HİBRİT EFL BAĞLAMLARINDA KATILIM BOŞLUĞUNUN KÖPRÜLENMESİ: TPACK VE SOSYAL BULUNULUK TEORİSİNİN KAVRAMSAL BİR SENTEZİ

Üniversite düzeyindeki EFL (Yabancı Dil Olarak İngilizce) sınıflarında hibrit öğrenmeye geçiş, özellikle fiziksel ve sanal ortamlar arasındaki katılım boşluğuyla ilgili benzersiz zorlukları beraberinde getirmiştir. Yüz yüze oturumlar doğal etkileşimi kolaylaştırma eğilimindeyken, çevrimiçi bileşen genellikle öğrencilerin özgün dil pratiği ve eleştirel düşünme fırsatlarını sınırlayan bir katılım sorunundan muzdariptir. Bu kavramsal çalışma, teknik engellerden ve azalan motivasyondan, öğrencilerin akranlarından ayrıldıklarında yaşadıkları psikolojik izolasyon hissine kadar bu katılım düşüşüne katkıda bulunan faktörleri tanımlamayı amaçlamaktadır. Bu çalışma, TPACK çerçevesini ve Sosyal Bulunuluk Teorisini sentezleyerek daha uyumlu bir hibrit pedagojik yaklaşım önermektedir. Önerilen model, işbirlikçi sorgulamayı teşvik etmek için etkileşimli çevrimiçi yöntemlerin stratejik kullanımını, içsel motivasyonu artırmak için oyunlaştırma unsurlarını ve Proje Tabanlı Öğrenmeyi (PjBL) savunarak temel dijital okuryazarlığın ötesine geçmektedir. Tartışmalar, bu katılım boşluğunu kapatmanın eğitimcilerin yalnızca teknik olarak yetkin olmalarını değil, aynı zamanda kapsayıcı dijital alanlar yaratmada pedagojik olarak bilge olmalarını gerektirdiğini vurgulamaktadır. Sonuç olarak, bu kavramsal çerçeve, EFL uygulayıcılarının pasif çevrimiçi varlığı aktif ve anlamlı öğrenme deneyimlerine dönüştürmeleri için pratik rehberlik sağlamaktadır.