Edutech Research Arşiv

Değişim oranı, matematiğin temel fikirlerinden biridir ve giriş seviyesindeki cebirden kalkülüste gerekli olan karmaşık matematiksel anlamlara doğru kritik bir kavramsal köprü görevi görür. Bu kavramın ilk resmi tanıtımı Cebir 1'de, doğrusal bir fonksiyonun eğimi olarak sunulmuştur. Bu aşamada eğimin sağlam bir şekilde anlaşılması önemlidir, çünkü bu, öğrencilerin oran ve orantıya ilişkin daha önceki bilgilerini işlevsel bir bağlamda bütünleştirir. Bu makalenin amacı, değişim oranına ilişkin kavramsal anlayışın iki farklı pedagojik yaklaşımda nasıl geliştirildiğine dair karşılaştırmalı bir analiz yürütmektir: biri geleneksel, diğeri ise standartlara dayalı Cebir 1 ders kitabı. Bu çalışmayı yönlendiren temel araştırma sorusu şudur: Bu iki ders kitabında, özellikle oran, orantı ve kovaryasyonel akıl yürütme alanlarında, değişim oranının sunumunda ne gibi benzerlikler ve farklılıklar vardır? Metodoloji, öğretim materyallerine gömülü olan içsel matematiksel anlamı araştıran ayrıntılı bir kavramsal analiz kullanır. Analitik çerçeve üç temel bileşene odaklanır: (1) oran (çarpansal karşılaştırma), (2) orantı (oranların eşitliği) ve (3) kovaryasyonel akıl yürütme (iki değişken arasındaki değişikliklerin koordinasyonu). Analiz, her iki ders kitabının değerlerin koordinasyonu (kovaryasyon) ve temel çarpımsal karşılaştırma (oran) gibi bazı temel bileşenleri paylaşmasına rağmen, önemli pedagojik farklılıkların ortaya çıktığını ortaya koymaktadır. Özellikle standartlara dayalı ders kitabı, bileşik bir birimin yineleme ve bölümlenmesinin kavramsal anlaşılmasını ve oranların sabit eşitliğinin araştırılmasını daha açık bir şekilde teşvik eder. Buna karşılık, geleneksel ders kitapları prosedürel akıcılığa ve hesaplama becerilerine büyük önem verir, sıklıkla öğrencilerin gerekçelendirmesine daha az ihtiyaç duyarak açık formüller ve gömülü çözümler sunar. Bu makale, standartlara dayalı yaklaşımın, öğrencilerin daha derin matematiksel akıl yürütmelerini ve bağımsız araştırmalarını etkili bir şekilde önceliklendirdiğini ve zorladığını, müfredat tasarımına dayalı temel kavramlar için farklı öğrenme yolları önerdiğini ileri sürmektedir.

Aktif öğrenme, öğrencinin pasif bir dinleyici olarak değil, öğrenme sürecinin karar alma, planlama, katılım, üretim gibi her aşamasında aktif rol aldığı, bilgiyi kendisinin keşfettiği ve yaparak yaşayarak öğrendiği bir öğrenme yaklaşımıdır. Aktif öğrenmeyi teşvik etmek için yenilikçi, esnek ve sürdürülebilir öğrenme alanları yaratmak, geleceğin sınıf laboratuvarlarını tasarlamak ve öğrencilerin iyi oluşlarını desteklemek çok önemlidir. Aktif öğrenmenin önündeki en büyük engel geleneksel sınıflardır. Bu makalede geleneksel sınıfların aksine, öğrencilerin iş birliği ve iletişim içinde çalışabilecekleri yenilikçi ve esnek öğrenme alanları tasarlama ve bu alanlarda kullanılabilecek etkinlikler üzerine yapılmış iki örnek çalışma tanıtılacaktır. Birinci çalışma eTwinning platformu üzerinde kişisel gelişim modülünde yer alan “Students as Designers of Learning Spaces - Öğrenme Alanlarının Tasarımcı Öğrencileri” Mooc kursu kapsamında hazırlanan bir öğrenme senaryosudur. Öğrenme senaryoları üretmek ders planlamasından değerlendirme aşamasına kadar tüm süreçlerde öğretmenlere yol göstermekte ve aktif öğrenmeyi etkin kılmaktadır. İkinci çalışma proje tabanlı öğrenme yaklaşımı kullanılarak oluşturulan altı farklı ülkeden on beş ortak okulun yer aldığı “Well-being Class In My Dream” eTwinning projesidir. Tüm partnerlerin ve öğrencilerin aktif katılımı ile yürütülen projede birbirinden farklı içeriklere sahip olan geleceğin sınıf laboratuvarları ve iyi oluş konularını ayrı ayrı çalışmak yerine bu iki konunun öğrencilerin aynı becerilerini geliştiren, aynı ihtiyaç ve beklentilerini karşılayan benzer yönleri tespit edilip eşleştirilerek yeni bir strateji üretildi ve etkinlik planlamaları da bu doğrultuda yapıldı. Aktif öğrenmenin önündeki engellerin çözümcül bir bakış açısı ile nasıl aşılabileceğini ele alan bu örnek çalışmalar aynı zamanda öğrencilerin 21. yüzyıl becerilerinin gelişmesini hedeflemektedir. Bu çalışmaların sonuçları bu alanda yapılacak yeni çalışmalara ilham kaynağı olacaktır.

This study examines teacher perceptions of professional trust and autonomy in elementary education following the COVID-19 pandemic. Drawing from survey responses and in-depth interviews with K-5 teachers, this research explores how teachers define empowerment, identify barriers to professional autonomy, and conceptualize the role of trust in their work. Findings reveal that teachers seek recognition as professionals with expertise, desire meaningful input in decision-making processes, and require protected time for authentic pedagogical work. The post-pandemic context has intensified existing tensions between administrative requirements and professional judgment, highlighting the need for systemic approaches that honor teacher expertise while maintaining accountability. This article contributes to ongoing discussions about teacher retention, professional development, and educational reform by centering teacher voice in understanding what conditions enable or constrain professional practice.

Su, çok çeşitli maddeleri çözme, askıda tutma ve ayırma konusundaki olağanüstü kapasitesi nedeniyle sıklıkla evrensel çözücü olarak tanımlanmaktadır. Moleküler düzeydeki çok yönlülüğü, suyu yaşamın sürdürülmesi ve kimyasallar ile besin maddelerinin karasal, atmosferik ve biyolojik sistemler boyunca taşınması için vazgeçilmez kılmaktadır. Su yaşamı destekleyen bir ortam olarak kritik önem taşırken, küresel koruma çabaları tatlı su kaynaklarının sürekliliğini güvence altına almak için yenilikçi ve giderek daha gelişmiş yaklaşımları gerekli kılmaktadır. Bu çalışma, suyun temel özelliklerini incelemekte, tatlı su talebini etkileyen sosyo-kültürel unsurları analiz etmekte ve su korumasını güçlendirmek amacıyla geliştirilen bilimsel ve teknolojik yenilikleri ortaya koymaktadır. Çalışma, su odaklı içeriklerin fen, teknoloji, mühendislik ve matematik (STEM) alanları arasında disiplinlerarası ve disiplinlerüstü öğretim ve öğrenme için zengin bir temel oluşturabileceğine ilişkin önemli çıkarımlar sunmaktadır. Erken çocukluktan yükseköğretime kadar tüm eğitim kademelerinde uygulanabilecek akuaponik, kentsel tarım ve yağmur suyu hasadı gibi müfredat örnekleri sunulmaktadır. Çalışma, sürdürülebilir su yönetimini desteklemeye ve güçlü STEM programlarının geliştirilmesine rehberlik edecek öneriler ile sonlandırılmaktadır.

Bu çalışma, yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde yazma becerisine odaklanan akademik araştırmaları sistematik olarak inceleyerek alandaki eğilimleri, yöntemsel yaklaşımları ve tematik odakları ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu kapsamda yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde yazma becerisinin incelendiği çalışmaların meta-sentez yöntemiyle bir araya getirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmada, 2014–2024 yılları arasında yayımlanmış ve yalnızca yazma becerisine odaklanan araştırma makaleleri meta-sentez yöntemiyle analiz edilmiştir. Veri toplama sürecinde Ulakbim, Dergipark, Google Akademik veri tabanları taranmış; belirlenen içerme ve dışlama ölçütlerine göre uygun çalışmalar seçilmiştir. Meta-sentez yöntemine uygun olarak seçilen 80 araştırma makalesi yorumlayıcı içerik analizi tekniğine çözümlenmiş; konu alanları, yöntemsel özellikler, elde edilen bulgular ve sonuçlar kategorize edilerek tematik olarak gruplandırılmıştır. Elde edilen bulgularda çalışmaların konu alanlarına ilişkin dağılımda bir çeşitlilik görünse de araştırma makalelerinin konu alanındaki temel özelliğinin öğretimbilimsel hedeflere ulaşmanın etkililiği üzerine olduğu belirlenmiştir. Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde yazma becerisi üzerine çalışmaların yöntemsel eğilimlerinin büyük ölçüde benzerlik gösterdiği belirlenmiştir. Çalışmalarda nitel araştırma desenlerinin baskınlığı, veri toplama aracı olarak öğrenci yazılı ürünlerinin öncelenmesi, katılımcı grubun çoğunlukla TÖMER öğrencilerinden seçilmesi ve veri çözümlemede içerik analizinin ağırlık kazanması, alanın yöntemsel çeşitlenme potansiyelinin sınırlı kaldığını ortaya koymaktadır. Araştırma makalelerinin sonuç görünümlerinde ise yazma eğitimi ile ilgili uygulanan model, teknik ve araç kullanımı ile yazma becerisinin gelişiminde olumlu katkılar ile ölçme değerlendirmeye yönelik başarılı girişimlerin var olduğu ortaya konmuştur. Öte yandan yazma sürecinde materyallerin eksikliği, zorlukların çeşitli kaynaklarının betimlenmesi ve öğrencilerin metin oluşturmada yaşadıkları dilsel ve metinsel problemlerin yer aldığı olumsuz durumları ortaya koyan çalışmalara da rastlanmıştır. Araştırma makalelerinin sonuç bölümleri bütüncül bir şekilde değerlendirildiğinde yazma becerisinin gelişimine ve başarısı ile sonuçlanan çalışmaların daha az olduğu genellikle bu becerideki sorunların betimlendiği çalışmaların sayıca üstün olduğu saptanmıştır. Çalışma, yazma becerisine yönelik araştırma eğilimlerini bütüncül biçimde sunarak hem uygulayıcılara hem de araştırmacılara yönelik önemli çıkarımlar sunmakla birlikte gelecekteki araştırmalara ışık tutmaktadır